Daan

vrijdag 18 september 2015

Trots

Het is niet alleen maar kommer en kwel in ons bijzondere gezin. Gelukkig niet, want dan zou ik vast helemaal gillend gek zijn geworden. Natuurlijk zorgt Daan voor vele mooie momenten. Hij maakt ons aan het lachen met zijn grappige combinatie van woorden. Zo komt hij altijd even een kussentje geven als hij gedag komt zeggen. Een lief, klein en voorzichtig kussentje krijg ik dan van hem. Ik geef hem zo'n zelfde lief, klein, voorzichtig kusje terug. Ook het warm en koud verhaal zorgt altijd voor een liefdevolle glimlach op mijn gezicht. Daan kan namelijk bibberend van de kou verkondigen dat hij het zo ontzettend warm heeft. Pfffft, wat is het koud vandaag, ik hoef geen jas hoor, zegt hij als de zon hoog aan de hemel staat. Hoeveel gratis wordt het vandaag is dan ook een van zijn standaardvragen 's morgens vroeg. Niet dat hij weet wat hij vraagt, maar zijn zussen en broer vragen dat tenslotte ook. Het zal dus vast zo horen...

Ook onze andere kinderen zorgen voor een trots en fijn gevoel. Zo vertelde Gijs laatst dat hij op school een nieuw kindje had. Een kleutertje nog maar. Dat kleutertje was eigenlijk een beetje zoals Daan, maar dan met een syndroom, vertelde hij. Na doorvragen bleek het om het syndroom van Down te gaan. Nu wilde niemand met het kindje spelen, vertelde Gijs. Dat is toch wel heel erg zielig. Dat ze niet met hem willen spelen, omdat hij een beetje anders is en doet. Maar hij vond het erg leuk toen ik met hem heb gespeeld. Het is eigenlijk net een beetje als Daan. Ik voelde me trots op ons groep-acht-kind dat zich om dit bijzondere kleutertje had bekommerd. 

Ook Juul voelt zich op sommige momenten erg verantwoordelijk. Zo vertelde ze tijdens het avondeten een keer over een meisje uit onze straat. Dat meisje vond ze niet aardig en daar wilde ze niet meer mee spelen. Op onze vraag waarom dan niet, vertelde ze nog steeds erg verontwaardigd dat het betreffende meisje Pleun steeds 'kleintje' noemde. Dat dat gewoon uitschelden was en helemaal niet aardig om zo tegen iemand te praten. Daar wordt ik verdrietig van en ik vind het niet leuk als ze zo tegen haar praat. Dus daarom speel ik niet meer met haar, vertelde ze boos. Weer voelde ik me trots. Wat ontzettend lief om je zo boos te maken, terwijl het haarzelf niet aanging.

Zelfs Pleun zorgt voor dat warme en trotse gevoel van binnen. Als ik ze, zo klein als ze is, tegen haar grotere broer hoor zeggen dat hij voorzichtig moet doen op de trap. Of dat ze alvast zijn drinken heeft gepakt en zijn brood aan het smeren is, want hij had zo'n honger.

Wat een rijkdom is het toch, om zulke bijzondere kinderen te mogen groot brengen. Om te zien dat het nu al prachtige mensen zijn met mooie karaktereigenschappen. Dat we zulke sociale, gevoelige kinderen hebben, welke niet oordelen en iedereen op gelijke waarde schatten. Die niet vreemd opkijken als iemand er wat anders uit ziet of zich anders gedraagt. Dat iedereen op zijn manier goed is, zoals hij is. Wat ben ik er trots op dat dit mede door Daan zo is gegroeid. Dat Daan er voor zorgt dat onze kinderen straks als prachtige mensen in onze maatschappij staan en oog hebben voor hun bijzondere medemens. Ook al is het soms zwaar voor hen, krijgen ze niet altijd de aandacht die ze verdienen en rust op hun schouders ook een zware last. Ondanks dat alles ben ik enorm blij dat Daan ons gezin op zijn manier heeft verrijkt en zo alle mooie dingen van het leven leert.

1 opmerking: