Daan

donderdag 12 september 2013

Dromen van vakantie

Soms zeg ik weleens tegen manlief, zullen we samen een weekje op vakantie gaan? Gewoon zonder kinderen. Even heerlijk relaxen in de zon, op het strand. Uitslapen, op je gemak eten, mooie steden bezoeken, heerlijk snuffelen in allerlei boetiekjes. Even tijd voor elkaar, bijpraten en geïnteresseerd luisteren naar elkaar, zonder dat je met een half oor luistert naar het welles-nietes gesprek van de kinderen. Gewoon rust, relax en helemaal anti-stress.

Ik doe mijn ogen dicht en zie mezelf liggen. Op een mooi, wit strand. Ik heb een te grote hoed van stro en bloemen op. Ik nip van mijn cocktail, zonder alcoholnatuurlijk , anders worden we het hotel uitgezet vanwege mijn buitensporig vreemde gedrag. Ik lees een waargebeurd-verhaal- boek en voel de warme zonnestralen op mijn huid branden. Mijn zonnebril met te grote glazen, verbergen de wallen onder mijn ogen, die ik de eerste dagen nog heb, want ik moet een hoop slaap in halen. Manlief ligt naast me te slapen en snurkt of zijn leven er vanaf hangt.Ook hij moet een heleboel slaap in halen. De rozenverkoper die over het strand sjokt, loopt langs en omdat manlief in een zwaar coma ligt, koop ik voor mezelf maar een roos.

Natuurlijk neemt mijn fantasie een loopje met me, want ik lig in een prachtige bikini compleet met bijpassende pareo. Die bikini kan ik aan, want ik heb inmiddels buikspieren waar je u tegen zegt. Met een super getrainde platte buik als resultaat. Wanneer ik die buikspieroefeningen heb gedaan, weet ik niet, waarschijnlijk in de spaarzame avonduren dat ik niet op de bank in slaap viel.  De littekens van de liposuctie en de borstverkleining zijn nauwelijks zichtbaar en vallen mooi weg onder de stof van mijn bikini. Mijn haar valt glanzend over mijn schouders. Ik hoef het alleen maar even te schudden en het valt prachtig in model. Mijn nagels zijn perfect gemanicuurd en er zit een mooi zomers kleurtje op.

Ik sta op en loop sierlijk en gracieus de aqua blauwe zee in. Het warme zeewater voelt heerlijk verkoelend. Voorzichtig loop ik verder en ik laat me als een dolfijn door het water glijden. Ik beweeg me soepeltjes en zwem alsof ik een gouden plak met schoonzwemmen heb behaald. Zelfs als mijn zorgvuldige geföhnde haren nat worden, zie ik er nog steeds uit om door een ringetje te halen. Als ik op sta uit de zee, wrijf ik mijn haren naar achter en de druppeltje zout water lopen in mooie paadjes naar beneden, terug naar de zee. Ik loop slank, sierlijk en elegant terug naar het strand, waar ik mijn pareo om mijn slanke taille knoop. Heupwiegend loop ik naar de strandstoel en ga weer zitten. Ik smeer me behoedzaam in met een of ander heerlijk kokosgeurtje en bestel een alcoholvrije cocktail. Hmmm, hier kan ik wel aan wennen.

De werkelijkheid is anders. Ik zit in een plastic kuipstoeltje onder een parasol en lees geen boek. Gewoon omdat ik in een boek niet verder kom dan de eerste twee bladzijdes, want ik ben weer eens boven mijn boek in slaap gevallen. En doordat ik de eerste twee bladzijdes half slapend heb gelezen, moet ik iedere keer van voor af aan beginnen om te weten waar het verhaal ook alweer over gaat. Dus lees ik een of ander roddelblad waarin de ruzie tussen Sylvie en Sabia tot in detail wordt beschreven. 

Ik zie dat ik mijn benen wat beter had moeten ontharen, want hier en daar steekt een zwart haartje fier de lucht in. Of mijn bikinilijn wel goed is gedaan, kan ik niet zien, daar hangen namelijk mijn niet getrainde buikspieren en compleet uitgewoonde buik voor. Maar aangezien ik toch geen hoog uitgesneden broekje aan heb, kan ik dat mooi verdoezelen onder de stof van mijn corrigerende badpak. Ik wordt wakker van een kloddertje spuug wat langs mijn mondhoek naar beneden loopt.  Ben ik toch weer in slaap gevallen. En je snurkte ook nog, zegt manlief. Ik hijs aan de bandjes van mijn badpak en voel dat mijn schouders zeer beginnen te doen. Sjips, vergeten om in te smeren voordaT ik boven mijn tijdschrift  in slaap viel.

 In het kader van de slanke lijn heb ik een water zonder bubbels besteld. Ik neem een slokje, maar doordat het te lang in de zon heeft gestaan, kan ik er nu bijna thee van zetten. Manlief zit lekker aan een of ander broodje wat heerlijk ruikt, maar ik wil niet zwichten. Maar die geur...mmmm. Ik besluit dat ik ook morgen nog met lijnen kan beginnen en vraag of ik een hapje mag. Ik dacht al wel dat je ook zou lusten, dus heb ik er ook een voor jou meegenomen, zegt manlief en schuift een broodje over het tafeltje heen.

Pfft, wat is het warm in die zon. Als ik verkoeling in het water wil zoeken, loop ik stijfjes en strompelend naar het strand. Al mijn spieren en gewrichten moeten eerst even opstarten, ben tenslotte ook geen achttien meer. Terwijl ik daar zo loop voel ik dat de afdruk van het plastic stoeltje in mijn billen staat. Ik plons, naar wat ik denk sierlijk, in de zee, maar als ik het later terug zie op de video weet ik dat het allesbehalve sierlijk was. Het zag er eigenlijk hetzelfde uit als een stuiptrekkende vis op het droge. Het was eigenlijk niet meer dan een grote plons wat ik veroorzaakte en de mensen die er te dichtbij stonden waren nat door de vloedgolf die ik ermee veroorzaakte. Terug uit het water, zit mijn haar voor geen meter. Het hangt in dunne sliertjes voor mijn ogen en als ik het naar achter wrijf, heb ik meteen zo'n blote billen gezicht. Mijn mascara zit in grote, zwarte vegen op mijn wangen, want ik was natuurlijk vergeten om waterproof mascara te gebruiken.

Gelukkig maar dat we niet met zijn tweeën op vakantie zijn gegaan. Het wordt bijna een nachtmerrie. Dromen en daarbij de nodige fantasie is natuurlijk heerlijk, maar de werkelijkheid is toch anders. Ik kan niet zolang zonder onze kinderen. Ik kan ze namelijk niet langer missen dan twee dagen. Alleen al van de gedachte ze een week niet te zien, te begrijpen wat ze bedoelen, te troosten als ze verdrietig zijn, een knuffel en een kusje voor het slapen gaan,  alleen al van die gedachte krijg ik buikpijn. Dus ik droom nog lekker verder over een relaxte strandvakantie en ondertussen geniet ik toch het meeste van onze kinderen. Zijn zij blij, ben ik blij. En daarvoor hoef ik niet eens een barbielijf te hebben. Ze houden onvoorwaardelijk van mij, om wie ik ben. En niet om hoe ik zou willen zijn...nu moet ik dat zelf alleen nog even leren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten