Daan

dinsdag 21 mei 2013

Vijf jaar

Vandaag is onze lieve Juul jarig. Vijf jaar wordt ze alweer en gisterenavond kon ze van alle zenuwen even niet slapen. Het is ook zoveel informatie om te verwerken voor zo'n klein hoofdje. Afgelopen zaterdag hadden we haar 'grote mensen' feest al gevierd. Eerlijk gezegd hield ik mijn hart een beetje vast voor die dag. Als er namelijk iets is waar Juul veel moeite mee heeft, dan is het directe aandacht. Een directe vraag, een direct compliment, iemand die zijn aandacht volledig op jou richt en dan ook nog verwacht dat je antwoord geeft, dat is iets wat Juul erg moeilijk vindt. Vaak verschuilt ze zich dan achter mij of ze kruipt onder mijn vest. Heel soms kan ze met moeite nog een klein knikje laten zien, maar zelden geeft ze antwoord op de vraag of het compliment. Als iemand dan vol blijft houden en aan blijft dringen voor een antwoord, dan klapt ze helemaal dicht en soms moet ze er ook nog van 
huilen. Erg zielig, maar je kunt dit soort situaties niet altijd vermijden.

Zaterdag was dus haar 'grote mensen' feest en aangezien het HAAR feest was, zou ze die dag dus ook volop in de belangstelling staan. Iedereen zou haar feliciteren, ze zou complimentjes krijgen over haar feestjurk, mensen wilden weten wat voor kado's ze had gehad. Bovendien moest ze natuurlijk met een felicitatie iemand een hand geven, aankijken en bedanken voor het kadootje. Een enorme opgave voor Juul en dat was de reden waarom ik mijn hart vasthield.

's Morgensvroeg zongen we haar wakker en Juul was meteen in de 'hiephiephoera' stemming. Hopelijk zou ze dit gevoel vast kunnen houden. De eerste visite kwam binnen en heel even kroop ze terug naar mij. 'Mama, jij moet bij mij zitten.' Ze gaf een handje, pakte het kadootje aan en perste er, met haar babystemmetje wat ze gebruikt als ze onzeker is,een zacht dankjewel uit. Oogkontakt maken was op dat moment iets teveel gevraagd, maar al het andere deed ze gewoon even. De volgende gasten kwamen binnen en ook daar ging het goed, zolang ik maar bij haar zat en ze zich achter mij kon verschuilen.

Het werd drukker en drukker en ik liep rond om iedereen te voorzien van een taartje en een drankje. Eigenlijk had ik geen erg meer in Juul, maar ze deed het voorbeeldig. Ze had duidelijk haar 'joehoe' gevoel vast weten te houden en hierdoor kreeg haar onzekere ik geen kans om toe te slaan. Ze deed de deur open als er werd gebeld, ze pakte kadootjes aan en bedankte. Ze praatte, soms met een babystemmetje, maar ze praatte wel. Ze speelde met de andere kinderen en ze pakte zelfs 'en public' het kado uit wat ze van onze vriendengroep had gekregen. Ze blies de kaarsjes uit terwijl iedereen naar haar keek. Mijn meisje deed het super.

Niet iedereen weet wat voor opgave dit is geweest voor haar. Niet iedereen weet wat er precies met Juul aan de hand is. Voor vele zal het vast niet veel voorstellen, maar wij weten wel beter. Het heeft haar heel veel moeite gekost, het was superspannend en het had twee kanten uit gekund. Gelukkig zorgde ons meisje ervoor dat het de goede kant uit ging en heeft ze er voor zichzelf een mooie verjaardag van gemaakt. Wat ben ik trots op haar!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten