Daan

vrijdag 22 februari 2013

Hemd

Daar stond ik dan....In mijn onderbroek met mijn kniekousen aan. Compleet met een gat in mijn sok waar mijn grote teen door naar buiten piepte. Mijn benen leken wel witte melkflessen en ik zag dat ik ze eigenlijk had moeten scheren. Ach ja, het is winter he? Dan is het onderhoud allemaal wat minder en ben ik veel drukker met smeren van schrale wangen en klovende handen en gesprongen lippen. Boven die witte melkflessen, blubberde mijn buik alsof zijn leven er vanaf hing. Maar die blubberbuik was ook juist de reden waarvoor ik er zo weinig charmant bij stond.

Onverwacht was ik ineens kindloos. Normaal heb ik die momenten alleen als Pleun een middag en een ochtend naar de peuterspeelzaal is, maar hadden alle kinderen vakantie. Ik moest een avonddienst draaien en had de kinderen net naar oma gebracht. Ze mochten al wel wat eerder komen en dat liet ik me geen twee keer zeggen. Oma woont dichtbij de stad, dus ik had mezelf voorgenomen om eens even lekker een paar uurtjes de stad in te gaan. Gewoon, omdat ik daar zin in had. Even quality-time, maar dan voor mezelf.

Ik had niks speciaals nodig, maar snuffelde gewoon wat rond in de kledingrekken. Ineens viel mijn oog op iets speciaals. Een figuurcorrigerend hemd. Aangezien ik al bijna 12 1/2 jaar getrouwd ben, is manlief wel het nodige gewend en hoef ik (gelukkig) niet meer iedere dag een leuk setje aan te trekken. Zo'n leuk setje, dat er leuk uit ziet om naar te kijken, maar vreselijk zit om te dragen. Waarvan ik er de nodige heb gehad. Van die beugels die venijdig in de zijkant van je borst prikken of zo'n string-onderbroek waarvan je steeds de neiging hebt om hem tussen je billen uit te vissen. Om nog maar niks te zeggen over die striemen die na een dag in mijn schouders stonden. Ik heb een aardig decolleté en dus past niet alles even goed en fijn. En is de keus ook een stuk minder of je moet een geldboom in je tuin hebben staan. Niet dat er nu lezers zijn die medelijden krijgen met manlief, wat hij draagt is ook niet om over naar huis te schrijven.

Maar goed, mijn oog viel op dat figuurcorrigerende hemd. Meteen kwamen beelden op van een platte buik, een wespentaille en borsten die niet meer hangen. Het was een langer hemd, dus het zou ook niet omhoog kruipen bij mijn buik. Ik besloot om er een te gaan passen. Terwijl ik normaal maat XL of soms zelfs XXL draag, besloot ik nu maat L te nemen. Het moest tenslotte wel een beetje strak zitten. Anders zou het natuurlijk geen zichtbaar effect geven. Toen ik het hemd van het hangertje haalde, zag ik de beschrijving erbij. Je moest dit hemd niet over je hoofd aan doen, maar je moest er in stappen. Eigenlijk alsof je een broek aan doet. Dus ik stapte in het hemd, hees en sjorde het omhoog. Poeh, het zat toch wel strak. Eenmaal aangetrokken, kon ik nog gewoon ademhalen en ik zag ook wel enig zichtbaar resultaat. Helaas was mijn buik niet zo plat als ik had gehoopt, maar hij blubberde in ieder geval niet meer. En als ik mijn buik in zou houden, dan zag het er best aardig uit. Die kniekousen eronder waren wat minder charmant, vooral die grote teen die door dat gat naar buiten kwam. Maar ja, het hemd moest dan ook onder je normale kleren.

Ik besloot dat ik er eentje mee zou nemen. Dat scheelde in ieder geval weer het nodige aan lijnen en dieetwerk. Zonder nog aan de beschrijving van het aantrekken te denken, trok ik het hemd over mijn hoofd uit. En toen ging het fout....Daar stond ik dan. In mijn onderbroek, met mijn kniekousen compleet met gat en grote teen. Met mijn witte melkflessen en blubberbuik, want die blubberde natuurlijk weer nu hij eindelijk niet meer zat opgesloten in dat strakke hemd. Mijn armen zaten gekruist boven mijn hoofd. Het hemd zat zo strak, dat mijn armen als vanzelf bij elkaar werden geduwd. Ook mijn schouders werden bij elkaar gehouden door dat hemd. Ik sjorde nog eens wat harder, maar verloor daardoor bijna mijn evenwicht en knalde tegen de zijkant van het pashokje aan. Gelukkig dat ik met mijn gezicht naar de spiegel stond en niet een kwartslag was gedraaid, dan was ik vast en zeker met gordijn en al op de grond gevallen.

En nu? Ik vertikte het om om hulp te gaan roepen en me door een verkoopster, die absoluut zo'n hemd niet nodig had, uit mijn benarde posite te laten helpen. Er stond geen krukje in het hokje, dus ik kon ook niet gaan zitten. Lopend, met nog steeds mijn armen en schouders in de lucht, keek ik hoe ik het beste tegen een wand aan kan gaan staan. Ik ademde even helemaal zen in en uit en hield toen mijn adem in, gaf nog een keer een hele harde ruk en het hemd schoot uit. Wat een opluchting! Ik trok snel mijn kleren aan,keek even boos naar mijn blubberbuik, hij was tenslotte degene die ervoor had gezorgd dat ik me in zo'n hemd ging wurmen. Een ding is zeker, het werkt wel. Zo'n figuurcorrigerend hemd. Zeker als je het een maat te klein past, maar ik durfde het risico van een maat groter passen niet aan. Stel je voor...ik was net zo blij om uit mijn benarde positie te zijn bevrijd. Dat ga je dan toch zeker niet nog een keer proberen? Ach ja, na zeventien jaar samen zijn, houden we van elkaar zoals we zijn....met of zonder figuurcorrigerend hemd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten